کد خبر:90519
پ
ایران و آمریکا
واشنگتن پست

آمریکا باید از هر گونه جنگ تصادفی با ایران پرهیز کند

واشنگتن پست در گزارشی نوشت آمریکا باید مراقب باشد مانند اسپارت و آتن در زمان یونان باستان، ناخواسته به جنگ تصادفی با ایران کشیده نشود.

واشنگتن پست در گزارشی نوشت آمریکا باید مراقب باشد مانند اسپارت و آتن در زمان یونان باستان، ناخواسته به جنگ تصادفی با ایران کشیده نشود.

 

*** آمریکا و جنگ تصادفی با ایران

 

به گزارش خبرگزاری سروش، در پایگاه اینترنتی روزنامه واشنگتن پست آمده است: آیا ممکن است آمریکا و ایران به طور تصادفی وارد جنگ شوند؟ وزیر امور خارجه انگلیس این گونه فکر می‌کند.

هانت ماه گذشته گفت: ما خیلی نگران خطر افزایش تنش و مناقشه تصادفی هستیم، افزایش تنشی که هیچ یک از دو طرف آن را نمی‌خواهند اما ممکن است در نهایت به یک مناقشه تبدیل شود.

تاریخِ فاجعه آمیزترین جنگ‌ها در یونان باستان نشان می‌دهد حق با هانت است.

 

*** جنگ پلوپونز میان آتن و اسپارت

 

همان طور که توسیدیدسِ مورخ می‌گوید جنگ پلوپونز میان آتن و اسپارت در حدود ۲۵۰۰ سال قبل به این دلیل رخ نداد که این دو قدرت بزرگ می‌خواستند آن را شروع کنند، بلکه به خاطر اقدامات متحدان‌شان بود که به پیامدهای ناخواسته‌ای ختم شد که آتنی‌ها و اسپارت‌ها را وارد مناقشه‌ای طولانی و مخرب کرد.

درست مانند آمریکا، یونانی‌ها قدرتمندتر از متحدان‌شان بودند، اما واقعیت در نهایت چیزی شد که امروز شاهد آن هستیم: قدرت نظامی تضمین کننده صلح نیست و امنیت مستلزم همکاری با متحدان است و نه صرف تصمیمات ناشی از غرور یا خشم.

اسپار‌ها و آتنی‌ها هر دو ائتلاف‌هایی متشکل از یونانی‌های دیگر داشتند که از دیرباز با یکدیگر خصومت داشتند.

آنها هر از گاهی وارد مناقشه می‌شدند، اما جنگ تمام عیار به واسطه یک توافقنامه بین‌المللی رخ نداد؛ آنها پیش خدایان سوگند خوردند که مناقشه‌های خود را با مذاکره و داوری حل و فصل کنند و نه جنگ.

 

*** کورینتیان، قدرتمندترین متحد اسپارت

 

اما زمانی که کورینتیان، قدرتمندترین متحد اسپارت، وارد یک رویارویی تلخ با کورسیرا شد این سوگند شکسته شد.

کورسیرا که از نیروی دریایی کورنیس می‌ترسید دست به دامان آتنی‌ها شد. درخواست کورسیرا باعث ایجاد یک مباحثه داغ در آتن شد، جایی که سیاست خارجی را رأی اکثریت جلسات شهروندان مرد بالغ تعیین می‌کرد.

این رأی دهندگان احساس خطر کردند – همه آنها در ارتش شبه نظامی متشکل از شهروندان آتن خدمت می‌کردند.

بنابراین، تصمیم گرفتند به کورسیرا کمک کنند – البته این کمک فقط به لحاظ منابع دریایی بود: آنها کشتی‌های جنگی به کمکشان فرستادند تا یک عامل دفاعی برای جلوگیری از حملات دریایی ایجاد کنند، اما خدمه این کشتی‌ها آتنی بودند و دستور داشتند وارد جنگ مستقیم با کورینتیان‌ها نشوند.

اما معمولاً جنگ‌ها به خاطر افزایش تنش‌های ناخواسته و غیر منتظره بوجود می‌آیند و این دقیقاً چیزی بود که پس از آن رخ داد.

زمانی که کورینتیان‌ها به خطوط کشتی‌های کورسیراها حمله کردند، فرماندهان آتنی نتوانستند ببینند که متحدان جدیدشان قتل عام می‌شوند. بنابراین، دستورهایی را که داشتند نقض کردند و وارد عمل شدند.

کورینتیان‌ها که به خاطر این و دیگر اقدامات آتن تحقیر و خشمگین شده بودند از اسپارت‌ها خواستند آتنی‌ها را تنبیه کنند.

آنها تهدید کردند چنانچه اسپارت انتقام نگیرد، در مورد تعهدات‌شان به ائتلاف میان دو طرف، تجدید نظر می‌کنند.

آتنی‌ها هم واکنش نشان دادند و حتی احساس برتری کردند و هر گونه اشتباه را منکر شدند. آنها فکر می‌کردند که اقداماتشان ناقض معاهده نبوده است و به اسپارت‌ها دستور دادند به میز مذاکره بازگردند.

اما این بار نوبت اسپارت‌ها بود که تصمیم بگیرند چگونه واکنش نشان دهند. اسپارت‌ها درست مانند آتنی‌ها در مورد مسئله سخت فکر کردند.

اما مباحثه آنها در مورد این بود که آیا حمله کنند یا خیر؛ آنها به دنبال یافتن یک راه حل مسالمت آمیز نبودند، برخلاف آنچه که اسپارت سوگند خورده بود.

آرخیداموس، ژنرال باتجربه اسپارت به اسپارت‌ها تأکید کرد صداقت خود را پیش خدایان و سایر یونانی‌ها حفظ کنند و این کار را از طریق پایبندی به تعهدات‌شان بر اساس معاهده انجام دهند و اصرار آتنی‌ها بر مذاکره بیشتر را بپذیرند.

 

*** مهم بودن حوادث اتفاقی در جنگ

 

وی با تأکید بر اینکه چقدر احتمالات و حوادث اتفاقی در جنگ مهم است، بر توصیه خود اصرار کرد.

وی از سربازان خود خواست از هر فرصتی استفاده کنند تا به توافق برسند و شرایط به سمت جنگ پیش نرود. او تأکید کرد که خطر جنگ خیلی بالا است، جنگی که از هر نظر بسیار پرهزینه بود.

اما در نهایت، احساسات بر منطق غلبه کرد. استنلایداس، از مقامات ارشد سیاسی اسپارت با شور و حرارت استدلال می‌کرد که آتنی‌ها شرور هستند و اسپار‌ها باید فوراً اقدام کنند و مانع جنایات بیشتر آنها شوند.

او به اسپارت‌های مردد گفت یا باید حمایت خود را از جنگ اعلام کنند یا ننگ عمومی را بپذیرند.

این تاکتیک‌های سفت و سخت کارگر افتاد و اسپارت ارتش خود را آماده کرد تا به متحدانش ملحق شود و حمله را آغاز کند.

آخرین تلاش هم که محدود کردن شرایط اسپارت‌ها برای آتنی‌ها بود، در نهایت به شکست انجامید.

این تلاش نتوانست مانع تنش‌های روزافزونی شود که بالا گرفته بود، بنابراین یک جنگ تمام عیار در گرفت.

این جنگ ۲۷ سال طول کشید و خون‌های بی‌سابقه‌ای ریخت تا در نهایت جنگ پلوپونز به پایان رسد.

اسپارت‌ها به شکل غیر منتظره‌ای به لحاظ نظامی پیروز شدند، اما این تلاش، آنها را به لحاظ جمعیتی، اقتصادی و اخلاقی تضعیف کرد.

آنها خیلی زود تحت سلطه فارس‌ها بر یونانی‌ها در آسیای صغیر قرار گرفتند و از اوج قدرت به زمین خوردند و دیگر در عرصه بین‌المللی حرفی برای گفتن نداشتند.

این جنگ به سلطه نظامی و مالی آتنی‌ها نیز پایان داد. خسران دو طرف چشمگیر بود به طوری که آنها هیچگاه دیگر نتوانستند یک نیروی دریایی بزرگ تشکیل دهند یا قدرت خود در جنگ یا تجارت بین‌المللی را به دست آورند.

در پایان، این جنگ تصادفی برای هر دو طرف فاجعه آمیز بود.

جنگ می‌تواند هم برای طرف فاتح و هم طرف مفتوح مهلک باشد، بویژه اگر مناقشه طولانی شود.

ناکامی اسپارت‌ها و آتنی‌ها در کنار گذاشتن احساسات و رفتن به پای میز مذاکره باعث زوال آنها شد.

گراهام آلیسون – از صاحب نظران آمریکایی – می‌گوید چین و آمریکا – درست مانند آتن و اسپارت – می‌توانند یکدیگر را نابود کنند.

 

*** اجتناب از جنگ تصادفی

 

وی می‌گوید: رهبران باید بدانند که بقا وابسته به عواملی چون احتیاط، ارتباط، خویشتنداری، مصالحه و همکاری است.

این موضوع بر ایران و آمریکا هم صدق می‌کند. تنها در این صورت است که می‌توان از یک جنگ تصادفی اجتناب کرد.

 

 

انتهای پیام///

منبع
خبرگزاری سروش
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بیست − هجده =

کلید مقابل را فعال کنید